مه دخه اشکم تالن صدایی مثل گِرمال چوک کوچک هُند کله

خوبالا اموا وخنده امکه امگو حتمن محسنو حباخسته ووده ونیشته

مسخره بازی درنواردن بی خیالی وودم ووهواعسل گردیدم

یمشته بالاته رفتم یه پَرک سنگ تاش شُدا هندم بالا امگو وهوا

عسل بگردنکه مثل حباهن یه گیرصداازخو درنواردی یگیر مثل

دختن سنگ تاش ندادی امدی کسه جواب نیدا زاغ امدابی وله

نه کسه نهه امگو حتمن کسه زودته ازماهنده وعسل پیداایکرده

وایشوه به مادَک بکن که بریم امدی نه محسن ازدور نه زاغن

چه وو؟ عسل نین خو ؟ وادیدن محسن دست وپا سواُمکه

وامفهمی که نه یکسه هه ازدل تالن درهندم وبه طرف محسنو

راه امگه که یهو یمشته سنگ ازکوه به طرف محسنو پرت وو

محسن وا هرچه دوو ایشسته ازدل تالن زیرهند رسیدیم به

هم امگو محسن ایجا یچیزه هه باوربکن مه فکرامکه تویی اول

صداگرمال چوک آدم هند بعد هم سنگ به طرف مه تاش شُدا

الان هم سنگ شُرخت بریم که فایده اینین محسن ایگو نه بابا

ای چوکن مال گیادونن ازخومازودته هندن وزهو به خو شُکرده

دوسه تکه سنگ مُسه ورفتیم به هموطرف که سنگ طرف

ماهُنده مُگو اگه مردی دربیی نکه مثل خِنتَکُن بخو زهو تُکرده

وسنگ تاش ندادی ...یالا بیی در همطوجلورفتیم که به یگیر

کوه ریزش ایکه به طرف ما ومادگه نمفهمی چطو وو  ...

وفرارنعلینج بندی مه پُکی وایک لینگ نعلین چنان شَهلینگ

مَزه که تا واخو وودم رسیدم به کولغو....محسن بدبخت هم

همطوکه دوو شَکن چرب ایخه وشلوالی دِرد و واشلوال درده

چنان شَپری که بَپ جند هم یافی نشکه خلاصه دخه کولغو

ووستادیم وبدتورهم زی نفس کتریم لاک عسلی وکمکه آب

معندی ماهم مال ترس تاش مُداده وازچهنهی متواس بمریم

وامحسن امگوبریم اونجهوبرکه هَه هاوو اخریم ایگو نه نه هاوو

امتوه نه چیزه بریم به شهر که شلوال مه درده امگو باشه

وراهی شهر وودیم نزدیک کوه کلات که رسیدیم محسن ایگو

مه رومه ناکن بیم شلوال مه درده امگو خا کَمیس خوبکن

دورشلوال خوبکن یه نوع کلاسن ای هم همی کارایکه خلاصه

که مه دخه نعلینج ضررامکه ومحسن هم که شلوالی دِرد

وعسل هم نموکند وایَک مَن بُچ به خانه هندیم

کلمات نافهموم برای کسونی که گَپ شهرکی بلد نهنچ

تال : تکه سنگ بزرگ

حَبا : زن پیر وسُست. به نوعی تنبل

یَه پَرک : تکه ای ازسنگ

دَک بُکُن : کاری کنه که طرف ازاونجابره. دَک کردن

زَهو : قایم کردن

خِنتَکُن : مثل ترسوها

پُکی : پاره شُد . بُرید. تَل گرفت

وایک مَن بُچ : باناراحتی

ابخشی که خیله نترسیدی هو