هر وقت دیدی در اوج قدرت هستی به حباب فکر کن

به سلامتی رفیقی که زرنگه ، وجودش قشنگه ، دلش یه رنگه ، عشقش پر رنگه ، شرابش خوشرنگه ، دل ما واسش تنگه

گرچه دوری ز برم ، همسفر جان منی .... قطره اشکی و در دیده گریان منی .... این مپندار که یادت برود از نظرم ..... خاطرت جمع که در قلب پریشان منی

آنجا که میدانی چشمانی مشتاق برایت اشک میریزند ، زندگی به رنج کشیدنش می ارزد

عشق تو در وجود من مانند افغانی است که از ایران بیرون نمیرود

پشتت را نگاه کن ببین دم داری ؟ نه نداری ! خوب پس خودتی ! چون خر ما از کره گی دم نداشت

زندگی پژمردن یک برگ نیست .... بوسه ای در کوچه های مرگ نیست ..... زندگی یعنی ترحم داشتن ..... با شقایقها تفاهم داشتن

دعای شب یک كودک : خدايا ! خودت می دونی آب كم خوردم ، جيش هم كردم ، پس كمک كن صبح كتک نخورم آمیین

زندگی فاصله آمدن و رفتن ماست ، شايد آن خنده كه امروز دريغش كردی ، آخرين فرصت همراهی ماست

می دونی سیاه پوستا به شامپو بدن چی میگن ؟ .... میگن : مشکین تاژ !

گل من خبر نداری دل گلدونت میگیره ..... اگه پژمرده باشی گلدونت برات میمیره ..... گل من نگو که اونجا دل تو برام میگیره .... گل من نگو شکستی ؟ گلدونت برات میمیره

عمریست که ویران شده ام .... ساکت سرد پریشون شده ام .... تا تو ایی و مرا دریابی .... من اسیر شب طوفان شده ام

چندیست که بیمار وفایت شده ام ..... در بستر غم چشم به راهت شده ام ..... این را تو بدان اگر بمیرم روزی ...... مسئول تویی که من فدایت شده ام

تورا می خواستم تا در جوانی نمیرم از غم بی همزبانی ...... غم بی همزبانی سوخت جانم چه می خواهم دگر زین زندگانی ؟!

تو بارانی و من باران پرستم ..... تو دریایی و من موج تو هستم ..... اگر روزی بپرسی باز گویم ..... تو من هستی و من نقش تو هستم

هیچ ... تنهاییم را حس نکرد .... وسعت ویرانیم را حس نکرد .... از میان خنده های تلخ من .... گریه طوفانیم را حس نکرد .... از میان آشنایا هیچ ... ..... لحظه پایانیم را حس نکرد .... آنکه سامان غزلهایم از اوست .... بی سر و سامانیم را حس نکرد